تدبير مىشناختم و تصور نمىكردم او را اينجا ببينم . قره آمد و بر امام حسين ( ع ) سلام داد و پيام ابن سعد را گزارد . امام حسين به او فرمود : مردم اين شهر شما براى من نامه نوشته‌اند كه اينجا بيايم و اكنون اگر شما خوش نمىداريد برمىگردم . آنگاه حبيب بن مظاهر به او گفت : اى قره ! واى بر تو ، چگونه پيش قوم ستمگر برمىگردى ؟ اين مرد بزرگوار را يارى كن كه خداوند با پدر و نياى او ترا به مسلمانى گرامى فرموده است . قره گفت : پاسخ اين پيام را براى فرماندهء خود ببرم و سپس خواهم انديشيد . قره پيش عمر بن سعد برگشت و پاسخ را به او داد . عمر گفت : اميدوارم خداوند مرا از جنگ كردن با او معاف فرمايد و براى عبيد الله بن زياد كه لعنت خدا بر همه‌شان باد چنين نوشت : ( 1 ) « بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم ، اما بعد ، من همين كه به حسين رسيدم و اردو زدم فرستادهء خود را پيش او فرستادم و پرسيدم چه چيز موجب شده است اين جا بيايد و چه مىخواهد . پاسخ داده است كه مردم اين سرزمين براى من نامه نوشته‌اند و فرستادگانى فرستاده‌اند و خواسته‌اند پيش آنان بيايم و چنان كردم . اكنون اگر خوش ندارند و نظرشان تغيير كرده است ، من از پيش ايشان برمىگردم . » ( 2 ) حسان بن قايد عبسى مىگويد : هنگامى كه نامهء عمر بن سعد رسيد ، من پيش عبيد الله بن زياد بودم . چون نامه را خواند ، گفت : اكنون كه چنگالهاى ما بر او گير كرده است اميد به نجات دارد و اكنون فرصتى باقى نمانده است و راه نجاتى نيست ، و به عمر بن سعد چنين نوشت : ( 3 ) « اما بعد ، نامه‌ات رسيد و آنچه گفته بودى فهميدم . اكنون به حسين پيشنهاد كن كه او و همهء يارانش با يزيد بيعت كنند و چون بيعت كردند تصميم خواهم گرفت ، و السلام . » ( 4 ) چون اين پاسخ رسيد عمر بن سعد گفت : مىترسيدم كه عبيد الله بن زياد صلح و سلامت را نپذيرد . در پى اين پاسخ ، نامهء ديگرى از ابن زياد براى عمر بن سعد رسيد كه ميان حسين و يارانش و آب مانع شو و نبايد قطره‌يى آب بنوشند ، همان گونه كه اين كار نسبت به پرهيزگار پاكيزه عثمان بن عفان شد ! . ( 5 ) عمر بن سعد همان دم عمرو بن حجاج را همراه پانصد سوار فرستاد كه كنار رود و محل برداشتن آب فرود آيند و آنان چنان كردند و مانع آن شدند كه امام حسين و يارانش حتى يك قطره آب بردارند و اين سه روز پيش از شهادت امام حسين ( ع )